Lunca é n poet che vir tl rëgn dla Ladinia y so dejier plü gran foss chël de jorè.

Nia dalunc da d’ël, söinsom n lëgn alt y döt sëch virel te na tor Laurus, n striun da n bur carater. Al é dala ria y dal blot stè su él ince deventè scialdi n rî. Por passè le tëmp cöiel adöm te na lada düc i lingac dl monn: cun val’ ingianada êl dagnora stè bun da ti ai tó a düc chi che ti dô massa pücia valüta. Vigni iade ch’al daurî spo sö süa lada, aldîl la usc de zacai y a chë moda se sintîl n pü’ manco su!
Olach’al gnô mancia le lingaz, pordô ince döt le monn incëria sü bi corusc. Ala fin â Laurus abiné oramai düc i lingac conesciüs, ater co le ladin. Defat ê oramai döt le monn zënza corusc. Mâ la Ladinia ne i â nia ciamò pordüs. Dal alt de so lëgn odô Laurus chël monn ligher y plëgn de corusc. Ince dailò éssel orü abiné ca le lingaz y fà sparì düc chi corusc, mo al n’ê nia bun d’odëi zacai por ti al brinché cà cina ch’al n’é nia capité por cajo Lunca che passâ avisa sot so lëgn. Bel dassù porvâl da pié le jor saltan jö de na gran pera y Laurus l’alda baian ladin. Atira àl spo capì che avisa chël ê le lingaz che ti manciâ ciamò por completè süa coleziun. Porchël pënsel dô sciöch’al podess fà da ti tó a Lunca so lingaz le plü snel ch’ara va...